Story of the Watermelon and the Forty Palestinian Prisoners

Story of the Watermelon and the Forty Palestinian Prisoners

Monday, 12 September 2011  

By Ameer Makhoul, Gilboa Prison

The following piece was written following the Israeli Prime Minister's speech at the Israeli Presidential Conference on 23 June 23, 2011. During his speech, Netanyahu announced that Israel will impose a series of measures to harden conditions for Palestinian political prisoners, declaring that “the party is over.”

On Friday 24 June at 12:46 pm., the prison administration brought a watermelon for the prisoners. It was our first watermelon in 2011. According to prison regulations, each prisoner gets 180 grams of fruit each day. It's one of our basic rights. However, several days ago, as it seems that fruit was unavailable, each of us was provided with an onion as an alternative, or in compensation.

All of us shared in the watermelon “party.” Each prison section, containing 120 prisoners, received the total number of three watermelons. The prisoners are divided into separate and isolated sections according to where they come from: Those who come from Jerusalem, 1948 Palestine and the Syrian Golan compile the first section; those from the West Bank are in the second; and our compatriots from the Gaza Strip are in the third. And not only that, for in the prisons in the south of the country, prisoners are also divided according to the political faction to which they belong, and for the last four years they have been prevented from receiving any guests.

For every 40 prisoners there corresponded one medium-sized watermelon. As always, we have a special staff of prisoners in charge of distributing food. This time, its task was especially difficult: Each watermelon had to be cut into 40 equal pieces! At the end, each prisoner received a watermelon piece in the shape of an isosceles triangle, whose equal sides are red and the base is green. The latter -that is, the rind- was calculated into our 180 grams of fruit a day.

Our watermelon experience brought to my mind the popular story of Ali Baba and the Forty Thieves. The analogy is not purely numerical:  In the story, 40 thieves were locked in a cave, the mouth of which was sealed by magic, while hiding from justice. In our life, however, there is only one thief, who lives out in the open. Our thief continues to rob freedom, a nation and a people by locking us behind closed bars. Yet when we look at the horizon, we see the thief's world slowly closing in on him.

The crimes of our thief can be exposed by confrontation. We are not disillusioned, but our so-called “parties” inside the prison bars do have a taste, because we prepare them ourselves. Additionally, orphans we are not, for outside the prison walls it is our people who is struggling for liberation. Until when? Only we, as prisoners and as a people, can answer this question.

Ameer Makhoul is the General Director of Ittijah- Union of Arab Community-Based Organizations in Palestine 48 and president of the Committee for the Defense of Political Freedoms of Palestinians 48. He is a Palestinian political prisoner who has been in prison since May 2010. 

Translated by Shadi Rouhana

http://www.alternativenews.org/english/index.php/topics/news/3812-story-of-the-watermelon-and-the-forty-palestinian-prisoners

אסור לו שייהפך לכלוב

אסור לו שייהפך לכלוב

ג'נאן עבדו 14.09.11

כבר תשע שנים שאנשי הסניגוריה הציבורית מפרסמים ממצאים קשים על תנאי הכליאה בישראל והפגיעה המתמשכת בזכויות האדם של האסירים – בלי כל שינוי משמעותי. ניתן היה לצפות שהמחאה החברתית תירתם גם היא למאבק בנושא

רמת הצפיפות במתקני הכליאה בישראל רחוקה מן הסטנדרט המקובל במדינות מתקדמות, ומובילה לירידה עקבית בגודלו של מרחב המחייה לאסיר; ישנם ליקויים חמורים הנוגעים לנגישותם של אסירים לערכאות משפטיות, כמו הליך עתירות האסירים המתקיים בפני בית המשפט המחוזי או שחרור מוקדם ממאסר המתקיים בפני ועדות השחרורים; מסקנות קשות אלה ואחרות עולות מן הדו"ח האחרון, התשיעי במספר, שפרסמו משרד המשפטים והסנגוריה הציבורית באוגוסט האחרון, בשם: "תנאי המעצר והמאסר ושמירת זכויות העצורים והאסירים במתקני הכליאה של שירותי בתי הסוהר ומשטרת ישראל ושל בתי המשפט, בשנים 2009-2010, ותחילת שנת 2011".

הדו"ח מרכז ומסכם את הממצאים העיקריים העולים מדו"חות הביקורת שערכו אנשי הסנגוריה הציבורית בנידון, ושנרשמו בעקבות ביקורים שלהם ב-26 מתקני כליאה שבאחריות בתי הסוהר, 10 מתקני מעצר שבאחריות משטרת ישראל, ו-13 מתקני מעצר בבתי המשפט המיועדים להחזקתם של עצורים ואסירים המובאים לבית המשפט לצורך קיום דיונים בעניינם.1 במסגרת הביקורים הללו, נבדקה מידת התאמתם של מתקני המעצר לתנאים שנקבעו כתנאים מינימליים.2 "נציין, כי במהלך עבודתנו המערכתית השוטפת נתקלנו בליקויים קשים בתנאי כליאה גם שלא אגב עריכת ביקור רשמי", כותבים אנשי הסניגוריה, "בחרנו לכלול את המידע הידוע לנו מעבודה שוטפת זו בדו"ח. זאת, נוכח חומרתם של הדברים והרלוונטיות שלהם לליקויים שעלו ממילא במהלך הביקורים הרשמיים".

הכותבים מתריעים על ליקויים חומריים הקיימים בשלושת סוגי מסגרות הכליאה אליהם מתייחס הדו"ח, הנה סיכום הדברים:

1. מתקנים שבאחריות השב"ס

התמונה העולה מבדיקת חלק מבתי הסוהר עגומה: ענישה משמעתית קיצונית; שימוש בכבילה לא-מידתית; צפיפות רבה; תנאים תברואתיים ירודים, לפעמים עד כדי סכנה ממשית לבריאותם של אסירים; תנאי אוורור בלתי-נאותים; אי-הפרדה בין המקלחת לשירותים, כך שאסירים נאלצים להתקלח מעל המקום בו עשו אסירים אחרים את צרכיהם; מחסור בציוד בסיסי לאסירים; ליקויים במתן טיפול רפואי; ליקויים בתהליך הגשת עתירות אסירים ובהליכי ועדות שחרורים ועוד.

על התנאים הפיסיים נכתב: "עזובה פיסית ותנאי מגורים קשים ביותר, של צפיפות גדולה ומחנק בתאים ושל מבנים שאינם עונים לקני המידה הבסיסיים המתחייבים מן הדין ומקביעות בתי המשפט, לרבות בית המשפט העליון (…) כדי לתת לאסירים תנאי מחייה סבירים, יש לדאוג כי לכל אסיר יהיה גם מרחב מחייה מינימאלי המאפשר שמירה על כבודו כאדם. למרבה הצער, בחלק ניכר ממתקני שב"ס בהם ביקרנו הצפיפות הקשה בתאים אינה עולה בקנה מידה אחד עם שמירה על כבוד האדם של האסיר או העציר".

ליקוי מדאיג נוסף קשור לפן הטיפולי-סוציאלי, והוא מתבטא בין היתר ב"מחסור בעובדים סוציאליים ביחס לכמות האסירים הרבה… בשלילה גורפת של טיפול סוציאלי לאוכלוסיית האסירים הביטחוניים; ובליקויים הנוגעים למסגרות החינוך, התעסוקה והפנאי. יודגש, כי הליקויים בתחומים אלה אינם מתיישבים כלל עם מטרות הכליאה, שאינן רק הרחקה מן החברה כי אם גם הזדמנות לשיקום, למניעת חזרה עתידית על עבירות ולשילוב נורמטיבי בקהילה".

בית הכלא הופך במצב הזה למקום שמשרת את אותה המטרה ממנה מתריעים אנשי הסנגוריה: הרחקה מהחברה והרתעה, בעיקר כאשר הוא לא מאפשר שום מגע עם העולם שעומד מחוץ לכותלי בית הכלא, כמו במקרה של האסירים הפוליטיים.

2. מתקני הכליאה שבאחריות משטרת ישראל

הממצאים דומים, ואף קשים עוד יותר. אמנם, מציין הדו"ח, בחלק מהמתקנים הללו הדבר נובע ממגבלות אובייקטיביות הנוגעות לגודל המתקן ולתקופה שבה נבנה, אולם עם מרבית הליקויים לא ניתן להשלים. לטענת הסנגוריה הציבורית, יש להשקיע משאבים על מנת להביא לתיקון הליקויים בהקדם האפשרי. למשל: "תנאי מעצר קטנים וצפופים; ליקויים חמורים בשירותים ובמקלחות, כך שעצורים נאלצים להתקלח מעל חור הניקוז של השירותים; הפרת זכותם של עצורים להיפגש עם עורך דין בתנאים הולמים וללא דיחוי; הפרת הזכות להליכה יומית באוויר הפתוח, ועוד".

הדו"ח מציין עוד, "בעיות במימוש הזכות לקשר עם בני משפחה, הזכות למפגש עם עורך דין וזכות הגישה החופשית לערכאות, שיפוטיות". חשוב לציין כאן, שבמקרים מסוימים אף התריעו עורכי דין על חשש מהאזנה לא חוקית לשיחות שלהם עם העצורים/אסירים אשר מתנהלות דרך שפופרת ומאחורי זכוכית מפרידה.

3. מתקני הכליאה של בתי המשפט ברחבי הארץ

המצב באלה אינו טוב יותר מאשר בשני סוגי המתקנים הקודמים. בין היתר נמצא, כי "בחלק ממתקני המעצר שוררת צפיפות בלתי נסבלת; רוב-רובם של המתקנים מאופיינים בתנאי תברואה ואוורור ירודים ביותר; קיימים ליקויים רבים במצבם של השירותים; במקומות רבים לא קיימים תנאים לקיומם של מפגשי עורך דין-לקוח באווירה מכובדת ובטוחה, מצב המוביל לפגיעה בזכות ההיוועצות..".

עוד עולה מהדו"ח כי "הניהול השוטף של ליווי העצורים לבתי המשפט על ידי שב"ס, עודו מתאפיין בליקויים רבים המביאים לפגיעה חמורה בזכויותיהם של כלואים, כגון טלטול בדרכים במשך שעות רבות, והארכת משך שהייתם במתקני המעצר שבביהמ"ש מעבר לנדרש להליך המשפטי בעניינם, כל זאת בתנאי מעצר קטנים וצפופים שאינם מיועדים אלא להחזקת עצורים מעטים ולשעות בודדות. לכן יש להוסיף, כן הן סדרי הליווי אל מתקני המעצר והן סדרי הליווי אל אולמות הדיון שבתוך המתקנים עצמם, גורמים במקרים לא מעטים להובלת עצורים כשהם אזוקים לעיני הציבור הרחב, תוך פגיעה חמורה בכבודם."

זאת על אף העובדה ש"סעיף 9 א' לחוק סדר הדין הפלילי (סמכויות אכיפה- מעצרים) התשנ"ו-1996, שעניינו כבילת עצור במקום ציבורי, קובע כי "עצורים לא יהיו כבולים במקום ציבורי, אלא בהתקיימם של חריגים המנויים בסעיף".

הליקויים עליהם מדבר הדו"ח מתייחסים גם להובלת העצורים אל מתקן המעצר ולאולמות הדיון, כמו גם בפיזורם למתקני הכליאה השונים לאחר תום הדיון. על ההפרות בתנאי ההובלה, נכתב שם "השילוב של יציאה כה מוקדמת ממתקני הכליאה השונים, נסיעה ארוכה ואי חלוקת מזון במהלכה, מוביל לכך שעצורים מגיעים לדיונים בבית המשפט, העשויים להיות גורליים עבורם, כשהם מותשים, רעבים ומתוסכלים". כן נכתב על ליקויים באספקת מזון ושתייה לעצורים ועל לכלוך, מחנק וצחנה בתאים בהם מוחזקים בבתי המשפט, על תאים מעצר קטנים וצפופים, ועל ליקויים הנוגעים לתאי השירותים.

יש לציין ש"ממצאי הביקורים… הועלו על הכתב בדו"חות ביקורת פרטניים, שהועברו ליועץ המשפט לממשלה ולמשנהו, לשר לביטחון פנים, לשר המשפטים ולגורמים רלוונטיים נוספים, כגון נשיאים של בתי המשפט בהם נערכו הביקורות, מנהל בתי המשפט, מפכ"ל המשטרה, נציב שירותי בתי הסוהר, היועץ המשפטי לשירות בתי הסוהר, היועץ המשפטי למשרד לביטחון פנים, מבקר המשרד לביטחון פנים ועוד".

אנשי הסנגוריה הציבורית, שקיבלו את המינוי כמבקרים רשמיים בבתי הסוהר ובתי המעצר מאז שנת 1999, רואים ב"שמירה קפדנית על זכויותיהם ועל כבודם של מי שהחברה שוללת, על פי דין, את חירותם, את אחד המבחנים המרכזיים לשמירה על זכויות האדם במדינת ישראל". מתוך כך הם מוסיפים: "אכן המאסר מחייב, מעצם מהותו, שלילית חופש, אך אין בו כדי להצדיק, מעצם מהותו, פגיעה בכבוד האדם. ניתן לקיים מאסר שישמור על כבוד האדם של האסיר. חומות הכלא אינן צריכות להפריד בין האסיר לבין צלם האנוש… בית סוהר אסור לו שייהפך למכלאה, וחדר האסיר אסור לו שייהפך לכלוב… לא נהיה אנושיים אם לא נבטיח רמה אנושית לאסירים שבחברתנו. אין להשיג את מטרותיה של הענישה הפלילית על-ידי פגיעה בכבוד האסיר ובצלמו כאדם".

אך התמונה שמצטיירת מהדו"ח מראה שבתי הסוהר אכן הפכו במובן מסוים, לאותה מכלאה שממנה מזהירים אנשי הסנגוריה, בעיקר לגבי אוכלוסיות וקבוצות מסוימות, כגון האסירים הפוליטיים. התמונה שמצטיירת מהדו"ח מעמידה בספק רב את האפשרות שישראל צלחה באותו מבחן של שמירה על זכויות אדם, ועל זכויות האסיר כבן אדם. לפי הדו"ח נראה ש"למרות הניסיונות להביא לשיפור המצב ובראשם העברת האחריות על מתקני המעצר המרחביים ועל מערך ליווי העצורים מן המשטרה אל שב"ס, המצב במתקני הכליאה בהם ביקרו אנשי הסנגוריה הציבורית בשנים 2009-2010 רחוק עדיין מלהשביע רצון".

הדו"ח אף מדבר על "המצב הקשה והמצער הקיים בחלק מן המתקנים" ומציין ש"אין מדובר בבעיות או בכשלים נקודתיים ומקומיים. מדובר בבעיה כלל-ארצית, המביאה לפגיעה יומיומית בזכויותיהם הבסיסיות של עצורים ואסירים, ולפגיעה בכבודם כבני אדם". כלומר, הפרת זכויות האדם במתקני הכליאה בישראל, היא פרי מדיניות כלל ארצית ושיטה שמבטיחה את קיומה בכל בתי הסוהר ואת המשך קיומה – למרות ההתרעה לשנה התשיעית ברציפות על חומרתה. ישראל, בכל הקשור לזכויות אדם ולהבטחת מצב אנושי במתקני הכליאה וביחס לאסירים ולעצורים, נכשלה במודע ובכוונה תחילה. עיון במסקנות ובהמלצות של הדו"ח מביא להטלת ספק רב באפשרות של חוסר ידיעתם של האחראים בדבר המצב החמור הקיים במתקנים אלו, או בכלל את היותם מופתעים מהעובדות שמציג הדו"ח.

כותבי הדו"ח מסכמים "בתקווה שהרשויות הממונות ישכילו לעשות שימוש במידע המובא בדו"ח, על מנת להביא לשיפור כולל ומהיר של הליקויים החמורים המתוארים בו". אולם השארת המצב כמות שהוא בין אנשי הסנגוריה שכותבים ומגישים דו"חות לבין אותם גורמים ישראלים רלוונטיים שמקבלים אותם, משאירה את המצב כמו שישראל רוצה שיהיה: עניין פנימי הנתון לשיקול דעתה; אז מי ידאג לאותם אסירים? כיצד נביא לשינוי המצב והשיטה? ולהפסקת הסבל של האסירים?

ההפרות בזכויות האדם בבתי הכלא אמורות להדאיג לא רק את אנשי הסנגוריה, לא רק את האסירים ומשפחותיהם הסובלים ישירות, אלא את כל מי שמרים את דגל זכויות האדם. דאגה מיוחדת נתונה למצבם של האסירים הפוליטיים שבשב"ס קוראים להם "הביטחוניים". אסיר ביטחוני במתקני כליאה בישראל חיי בתת-תנאים אנושיים ופיסיים, המונעים ממנו לא רק תנאי מחייה בסיסיים הולמים, אלא אף מבודדים אותו טוטאלית מכל מגע עם העולם החיצון חוץ מקרובי משפחה דרגה ראשונה. גם אלה ניתנים בתנאים מאד לא-אנושיים, כמו מניעת מגע אפילו עם קטינים וקשישים, ומתקיימים כאשר קיר זכוכית מפריד ביניהם. אסירים אלו אינם זוכים כמו אסירים פליליים לביקורי קרובי משפחה מדרגה שנייה. הם מנועים מלדבר בטלפון, מנועים מלצאת מכתלי בית הסוהר אפילו למקרים חריגים כמו ביקור הורים קשישים וחולים. ביקור פתוח עם הורה יתכן רק במקרה אם ההורה במצב סופני, והדבר נתון לשיקול דעתו של מנהל בית המעצר.

עולמו החברתי של האסיר הביטחוני מצומצם לאסירים בתא ולכל היותר באגף, ולבני משפחה דרגה ראשונה. הוא מתרכז לכדי פעילות מינימאלית ביותר, מכיוון שנמנעת ממנו כל גישה לפעילות חברתית או חינוכית. מרחב המחייה מתמצה במרחק בין התא, לשירותים, לחצר הפנימית, לחדר המבקרים אליו הוא זוכה להגיע ללא יותר מ-45 דקות, אחת לשבועיים. האסירים הביטחוניים גם לא זוכים לכל שירות סוציאלי, כגון שיחות נפש, קבוצות תמיכה וכו'.

יש לציין שבמקביל לסיום כתיבת הדו"ח, ועוד לפני פרסומו, נקטו בבתי הסוהר ולפי החלטה ממשלתית במספר עונשים קולקטיביים כנגד האסירים הפוליטיים, בהם הפסקת העברת ספרים דרך בני משפחה, הפסקת הלימודים באופן גורף, חיפושים משפילים על גופם של משפחות האסירים בחלק מבתי סוהר, חיפושים פתאומיים בתאי המעצר במהלך שעות השינה הידועים בשם "גירוד" – כי בהם אפילו קירות התא לא נשארים שלמים.

כאן אני מעלה תהייה, בעיקר אל מול המחאה החברתית בישראל והקריאה לשינוי השיטה והמנגנון השליט, בה לוקחים יחידים וארגונים ואיגודים מקצועיים: אני שואלת, גם בתור עובדת סוציאלית ופעילה בתחום זכויות אדם, למה איגוד העובדים הסוציאליים אינו מותח ביקורת על המצב הקיים בתוך בתי הסוהר? למה הוא מקבל על עצמו עובדה לפיה השירות הסוציאלי מקופח בבתי הסוהר, בעיקר לאסירים הביטחוניים? למה שותק איגוד הרופאים אל מול העובדה שהטיפולים הרפואיים הניתנים לאסירים לוקים בחסר רב. ומה עושה לשכת עורכי הדין עם העובדה שתנאי המפגש של עו"ד עם אסיר מופרת בתוך מתקני הכליאה ומקבלת לגיטימציה חוקית?

מדוע ארגוני זכויות הילד שותקים על כך שילדים מעל גיל שמונה, אם הם בניהם של אסירים ביטחוניים, אינם זכאים בהתאם לתקנות השב"ס למגע ישיר עם הוריהם? הרי מדינת ישראל עצמה מגדירה ילד כמי שטרם מלאו לו 18 שנים, אז למה הוא מפסיק להיות ילד אחרי גיל 8 אם הוא בן של אסיר פוליטי? למה ארגוני זכויות אדם שותקים על העובדה שאסיר ביטחוני אינו יכול לחבק את בני משפחתו או לגעת בהם או להתייחד עם אשתו במשך כל תקופת המאסר, שיכולה להיות שנים ואפילו מאסר עולם מתמשך? למה שותקים המוסדות האחראיים על ביקורת החוק, כאשר מדובר בהפרות חמורות בזכויות אסירים ביטחוניים – יותר מכל קבוצות אסירים אחרת?

ייתכן שהדרך לשינוי המצב והפסקת הפרות זכויות האדם אינה במשפט הישראלי ולא בזירה הישראלית, אלא דרך מערכת המשפט וההגנה הבין-לאומית. מהלך כזה מחייב התגייסות אינטנסיבית יותר של ארגוני זכויות אדם ובעלי המצפון, אינטלקטואלים ביקורתיים, פעילים חברתיים ופוליטיים. אותם ארגונים ואיגודים מקצועיים שמוחים כיום על המצב הקיים בישראל, צריכים למחות גם הם על ההפרות הבוטות בתנאי המחייה של האסירים, על התנאים הבלתי אנושיים שהפכו את בתי הכלא למכלאות, ואת התאים לכלובים.

הכותבת היא עובדת סוציאלית, פעילה וחוקרת בתחום זכויות אדם, ומאז מעצרו של בן זוגה האסיר הפוליטי אמיר מחול מנהלת מאבק ציבורי בעניינו. פירסמה מספר מאמרים על מדיניות ישראל כלפי האסירים הפוליטיים

*המאמר פורסם באתר העוקץ 14.9.11

- – - – - – - – -

1 הרשימה המלאה של בתי הסוהר, מתקני המעצר ובתי המשפט ומועדי הביקורים בהם, צורפו כנספח לדו"ח. הרשימה כוללת בתי כליאה ומעצר בהם מוחזקים אסירים פוליטיים (ביטחוניים): שיטה, גלבוע, הדרים, דמון, מגידו ועוד

2 חוק המעצרים (1996), תקנות המעצרים (1997), הוראות פקודת בתי הסוהר (1971), תקנות בתי הסוהר (2010), הוראות שירות בתי הסוהר ולפקודת נציבות שב"ס

السجون الإسرائيلية وانتهاكات جديدة لحقوق الإنسان

السجون الإسرائيلية وانتهاكات جديدة لحقوق الإنسان

0جنان عبده

المعتقلات والسجون الإسرائيلية بعيدة كل البعد عن المستوى المقبول في الدول المتقدمة. هناك انتهاكات خطيرة لحقوق الإنسان فيها، ظروف سجن قاسية، مبان لا تستوفي المعايير التي حددتها المحكمة الإسرائيلية بنفسها، اكتظاظ كبير واختناق في الزنازين. هناك انخفاض مستمر في الحيز المتاح لكل سجين، وهو أصلا اقل بكثير من المطلوب؛ ظروف صحية سيئة تشكل أحيانا خطرا حقيقيا، تهوية غير ملائمة، تقصير في توفير العلاج الطبي للسجناء والمعتقلين ؛ مشاكل في تطبيق الحق بلقاء أبناء العائلة وفي الحق في لقاء محام؛ نقل المعتقلين الى جلسات المحاكم لا يستوفي الشروط المطلوبة، قصور واضح في منالية وصول السجناء إلى جلسات مداولات التماسات قدموها أمام المحكمة المركزية والى جلسات الإفراج المبكر التي تجري أمام لجان إطلاق السراح. الأسرى السياسيون (من تسميهم إسرائيل وكذلك التقرير "أمنيين"). إضافة للانتهاكات المذكورة أعلاه، ممنوعون من العلاج الاجتماعي، ومن أي فعالية ترفيهية.  هذا بعض مما جاء في التقرير الأخير(آب 2011) الذي قدمته وزارة العدل ومكتب الدفاع العام عن الوضع  في السجون للعامين 2009 و 2010 وحتى بداية 2011. يشار إلى أنه بعد إنهاء العمل على التقرير، وبقرار حكومي وفي أعقاب تصريحات نتانياهو في حزيران عن قراره "باتخاذ جملة من الإجراءات لتغيير الظروف السائدة في السجون" ضد الأسرى السياسيين، تم مؤخرا وقف التعليم، ومنع إيصال الكتب لهم من خلال زيارات العائلات، إضافة لجملة من الانتهاكات الجديدة وتشمل عمليات "جرد" للغرف ولكل حاجياتهم واحتجازهم لساعات طويلة لغاية إنهاء التفتيش، وعادة ما يتم ذلك في ساعات نومهم إضافة لعدد من الانتهاكات الإضافية ضدهم وضد أسرهم. 

يلخص التقرير المذكور النتائج الرئيسية كما وردت في التقارير الفردية التي قدمها ممثلو مكتب الدفاع العام بشأن ظروف الاعتقال والسجن وحماية حقوق المعتقلين والسجناء، والتي سُجلت في أعقاب زيارات رسمية قاموا بها الى السجون والمعتقلات في الفترة المذكورة، يقع  26 منها تحت مسؤولية مصلحة السجون و 10  تحت مسؤولية الشرطة، و 13 موجودة في مباني المحاكم وتقع تحت مسؤوليتها والتي يتم إحضار المعتقلين اليها من أجل عقد جلسات استماع في قضاياهم.  تم، خلال الزيارات، فحص مدى ملائمة مرافق الاعتقال للظروف المنصوص عليها على أنها تشكل الحد الأدنى من شروط الاعتقال والسجن وفق عدة قوانين ذات صلة، وذلك من منطلق  "أن المعايير المحددة بالقانون بخصوص احتجاز المعتقلين ينبغي أن تشكل الحد الأدنى من مستوى الشروط التي يجب أن يحتجز بها السجناء الذين حوكموا". 

لقد تم تقديم التقرير وكما في كل سنة، الى جهات مسؤولة عن تطبيق القانون فيما يتعلق بالسجناء وعن مراقبة صحة تطبيقه ومنها: المستشار القضائي، وزير الأمن العام ، وزير العدل، مدير عام الشرطة ، ممثل مصلحة السجون، رؤساء المحاكم التي تم فحصها.  

فيما يلي بعض النتائج الأساسية التي يعرضها التقرير:

أ‌)       السجون والمعتقلات التابعة لخدمة مصلحة السجون -  يقول التقرير "وجدنا عددا من الانتهاكات الخطيرة لحقوق السجناء . الصورة التي تبرز في عدد من السجون قاتمة. شكاوى حول عقوبات مبالغ فيها في مجالات مهمة؛ التقييد والربط غير متوازن ؛ اكتظاظ شديد ، ظروف صحية سيئة ، وأحيانا إلى درجة تشكيل خطر حقيقي على صحة السجناء وظروف التهوية غير لائقة ، لا فصل بين دش الحمام ومقعد المجاري بحيث يضطر السجناء الى الاستحمام فوق المكان الذي قضى فيه السجناء الآخرين حاجاتهم ؛ نقص في المعدات الأساسية للسجناء؛ قصور في توفير العلاج الطبي ؛ قصور في عملية تقديم التماسات السجناء وفي معاملات لجان إطلاق السراح .." ؛ "في الكثير من المعتقلات.. لا يتماشى الاكتظاظ الشديد في الزنازين مع احترام الكرامة الإنسانية للسجين أو المعتقل " ؛ "نقص في عدد العمال الاجتماعيين نسبة لعدد السجناء، رفض إعطاء علاج اجتماعي للسجناء الأمنيين ؛ قصور في كل ما يتعلق بأطر العمل والتعليم". يؤكد التقرير "أن القصور في هذه المجالات لا يتناسب البتة مع أهداف السَجِن، فالهدف ليس فقط أبعاد عن المجتمع ، بل أيضا فرصة لإعادة التأهيل ومنع العودة إلى المخالفات في المستقبل ودمج طبيعي في المجتمع".  في هذه الوضعية من الانتهاكات، يصبح السجن المكان الذي يخدم الهدف الذي، حذر منه ممثلو مكتب الدفاع ، أي الاستبعاد من المجتمع ، والردع ، خاصة عندما لا يتيح السجن أي اتصال مع العالم الموجود خارج جدرانه ، كما في حالة الأسرى السياسيين.

ب‌)  السجون والمعتقلات الواقعة تحت مسؤولية الشرطة – وجدت فيها نتائج مماثلة لسابقتها، بل وأكثر صعوبة. حيث يبين التقرير أنه لا تزال هناك انتهاكات لتعليمات قانون الاعتقالات والأنظمة المسنونة على أساسه ويتضح ان الغرف ضيقة ومزدحمة؛ أوجه قصور خطيرة في الحمام والاستحمام بحيث يجبرون المحتجزين على الاستحمام من فوق مصرف المجاري ؛ انتهاك للحق في المشي يوميا في الهواء الطلق ، مشاكل في تطبيق الحق في لقاء أفراد الأسرة. انتهاك حق المحتجزين في لقاء محام في  ظروف مناسبة ودون إبطاء وفي الحق في الحصول الحر وأمور قانونية؛ ونحن نشير الى انه في بعض الحالات المعروفة لمنظمات قانونية، كان هناك شك بتنصت غير قانوني من قبل السجن الى أحاديث المحامين مع المعتقل.  يقول كاتبو التقرير انه بالرغم من  أنه في بعض هذه المعتقلات كان القصور نابعاً من القيود الموضوعية بشأن حجم المعتقل والفترة التي بني فيها، الا انه  "لا يمكننا أن نقبل مع  معظم الانتهاكات/التقصير ولا أن نوافق عليها..هناك حاجة لاستثمار الموارد من أجل القيام بإصلاح الوضع في أقرب وقت ممكن".   

ج) مرافق الاحتجاز التابعة للمحاكم في جميع أنحاء البلاد - الوضع هناك ليس أفضل حالا . حيث "تتضح صورة قاسية لظروف احتجاز المعتقلين في هذه المنشآت".   في عدة معتقلات وجدت "درجة اكتظاظ لا تطاق، غرف لا تتسع الى لعدد قليل من سجناء لساعات محدودة؛ الغالبية العظمى منها بظروف صحية وتهوية دون المستوى المطلوب، أوساخ وروائح كريهة، هناك الكثير من النواقص في وضع الحمامات؛ في العديد من المعتقلات لا توجد شروط محترمة ملائمة للقاء محام -زبون الأمر الذي يؤدي إلى إساءة للحق في التشاور ؛ قصور في ترتيبات مرافقة المعتقلين الى المحاكم، مما يتسبب في أضرار جسيمة لحقوق السجناء، إرهاقهم في السفر لعدة ساعات، الخروج من السجون في وقت مبكر جدا إضافة لسفر مسافة طويلة، قصور في توزيع المواد الغذائية والماء لهم خلالها يؤدي إلى ان المعتقلين يصلون مرهقين، جائعين ومحبطين إلى المحكمة، والتي قد تكون مصيرية بالنسبة لهم. قصور في توزيع المعتقلين بعد انتهاء المداولة. زيادة مدة إقامتهم في مرافق الاحتجاز التابعة للمحاكم أكثر من الوقت المطلوب لاستكمال الإجراءات اللازمة لشؤونهم القانونية ، نقل المعتقلين مكبلي الأيدي أو الأرجل في أروقة المحاكم والقاعات، بغالبية الحالات أمام أعين الجمهور العام.. مما يمس بشدة بكرامتهم ويؤدي إلى إذلالهم ". وذلك على الرغم من أن القانون يؤكد على عدم تقييد المعتقلين بالأغلال في مكان عام ، إلا في حالة الاستثناءات التي حددها القانون. من المعروف ان المعتقلين السياسيين يتم إحضارهم مكبلين بالأغلال من الأيدي والقدمين، ويتم إبقاؤهم بالأغلال أثناء المناقشة بأكملها أمام أعين الجمهور ، بما في ذلك أولاد قاصرين يحضرون المحكمة كأولاد السجين الموقوف نفسه. او أقارب درجة ثانية لا يقدرون ان يروه الا في قاعة المحكمة حيث الزيارة في السجن ممنوعة. لا يمكن الافتراض هنا ان الأمر ينبع من أسباب أمنية حقة، فالمعتقل يكون خلال كل النقاش محاطا بعدد من حرس مصلحة السجون، وعدد من أفراد أمن المحكمة، إضافة إلى حاجز مرتفع يفصله عن الجمهور والقضاة،  لذا من الصعب جدا أن نصدق ان التقييد نابع من الخوف على سلامة الجمهور المتواجد بالقاعة. 

يشير التقرير أنه "بالرغم من محاولات تحسين الوضع وخصوصا في نقل المسؤولية عن المعتقلات الإقليمية ومسؤولية مرافقة المعتقلين من حراسة الشرطة إلى مصلحة السجون فان الوضع ..ما زال بعيدا عن أن يكون مُرضِيّا.. فالحديث ليس عن مشاكل عينية أو فشل عيني، بل عن مشكلة عامة على نطاق واسع على مستوى الدولة ، التي تؤدي للأذى اليومي والضرر في الحقوق الأساسية للمعتقلين والأسرى ، والأضرار بكرامتهم كبشر " ويأمل معدو التقرير أن يساعد ملخص نتائج الزيارات، المسؤولين في إيجاد حل مناسب لأوجه القصور القائمة خاصة تلك الخطيرة بينها التي تتطلب استجابة وحلول فورية."   و "أن تكون لديهم الحكمة كي يستفيدوا من المعلومات من أجل تحسين النواقص الشاملة والخطيرة بأسرع ما يمكن". 

يؤكد ممثلو مكتب الدفاع العام، أنهم يرون في "المحافظة الصارمة على حقوق وكرامة الأشخاص الذين قام المجتمع ، بموجب القانون ، بسلب حريتهم، أحد الاختبارات الرئيسية للحفاظ على حقوق الإنسان في إسرائيل" . وذلك من منطلق أن السجن يلزم ، بحكم تعريفه ، سلب الحرية ، ولكنه لا يبرر ، بحكم طبيعته ، انتهاك كرامة الإنسان. حيث يمكن تطبيق السجن الذي يحافظ على الكرامة الإنسانية للسجين. من منطلق أن جدران السجن لا يجب ان تفصل بين السجين وإنسانيته... والسجن لا يجوز له أن يتحول الى مقفص، والزنزانة ممنوع ان تتحول الى قفص". 

ان الصورة التي يعرضها هذا التقرير، تؤكد أن إسرائيل فشلت في اجتياز اختبار احترام حقوق الإنسان في كل ما يتعلق بالسجناء. وتبين أن السجون الإسرائيلية عبارة عن أقفاص تعزل الإنسان عن إنسانيته ومجتمعه. ان الانتهاكات الخطيرة التي تتحدث عنها هذه التقارير سنة بعد سنة، تؤكد الأمر نفسه الذي تحذر منه منظمات حقوق الإنسان وكذلك السجناء أنفسهم وأسرهم .  

فعندما تقوم أجهزة تطبيق القانون كمصلحة السجون والشرطة ذاتها بشكل منهجي وبنيوي ومستمر في انتهاك حقوق الإنسان كما يبين التقرير، يثار تساؤل مفاده الى أي درجة يكون ممثلوها حقا معنيين بحل جذري لهذه الانتهاكات؟ وهل ينتظر المسؤولون عن السجون تقارير الدفاع العام ووزارة العدل لتخبرهم بالوضع القائم في سجونهم؟ أليسوا هم المسؤولين عنه؟. وان كان الأمر كذلك، وهو كذلك، فما الفائدة من تقديم التقارير لهم؟. وإبقاء الأمر بمفهوم معين أمرا داخليا وحله ومعالجته رهن رغبة مصلحة السجون ووزير الأمن الداخلي والشرطة..

نحن نقول ان مشكلة الأسرى وظروفهم المعيشية داخل السجون وظروف اعتقالهم وسجنهم يجب أن لا تكون مشكلة السجناء الفردية وأسرهم ولا مشكلة داخلية تعالجها مصلحة السجون وغيرها من أقسام هي نفسها سبب المشكلة. وهي ليست شأنا إسرائيليا داخليا، فهذا ما تريده إسرائيل. ان هذه أمور يجب ان تُقلق كل شخص يرفع شعار حقوق الإنسان ويتمسك بالقيم والنهج الإنساني والنقدي حول جهاز القانون و حول القوة المطلقة التي تمتلكها الدولة وأجهزتها ضد مواطنيها، وخصوصا ضد المجموعات الأكثر إضعافا وقمعا من بينها بحكم وضعهم القانوني ، كالسجناء والأسرى. 

ونحن نقول ان قلقنا هنا هو بشكل خاص  على الأسرى السياسيين ولظروف حياتهم داخل السجون، والتي هي دون المستوى الإنساني المطلوب. فإضافة لجملة الانتهاكات الخطيرة التي تحدث عنها التقرير، فان الأسرى السياسيين موجودون في عزله تامة عن أي اتصال مع العالم الخارجي ، باستثناء أقارب من الدرجة الأولى والذي يجري هو أيضا في ظروف قاسية جدا ، لقاء من خلف الزجاج، منع اللمس ، حتى مع القاصرين وكبار السن. فالأسير محروم من حقه أن يشعر بإنسانيته .  فدائرته الاجتماعية يتم تقليصها لزملائه في الزنزانة ، والقسم بحد أقصى ، وأفراد العائلة المباشرين.  عالمه مقلص إلى الحد الأدنى ، حيث يُمنع من القيام بأي نشاط اجتماعي أو تعليمي. مساحة المعيشة الإنسانية مقلصة، وتقتصر على الزنزانة، والساحة الداخليّة للسجن بساعات قليلة ومحدودة خلال النهار، إضافة لغرفة الزوار التي يحضرها مرة كل أسبوعين للقاء العائلة لمدة لا تزيد عن 45 دقيقة. بينما تمنع منه أيضا أي خدمة اجتماعية . إضافة إلى أن مصلحة السجون تعمد العقاب الجماعي ضدهم، ومنه التفتيش الجسدي لهم ولأسرهم، منع التعليم ومنع الكتب وغيره. الأمر الذي لا تتعامل معه مصلحة السجون على انه انتهاك لحقوق الإنسان متذرعة بالقانون وتعليمات مصلحة السجون التي تخصص بنودا خاصة لكيفية التعامل مع الأسرى لسياسيين، خلافا للجنائيين. 

وبينما تشهد البلاد مؤخرا حالة من الحراك والاحتجاج الاجتماعي ضد السياسات الاقتصادية للنظام القائم وتأخذ المنظمات والنقابات المهنية دورا في هذا الاحتجاج. أتساءل هنا إضافة لكوني زوجة أسير، كعاملة اجتماعية ناشطة في مجال حقوق الإنسان ، اين نقابة العمال الاجتماعيين ، وهي منظمة واسعة وكبيرة من الوضع الراهن في السجون، لماذا تصمت على حقيقة ان الخدمات الاجتماعية في السجون منقوصة وانتقائية وتمنع من أسرى دون غيرهم ؛ لماذا تصمت نقابة الأطباء على ظروف المعتقلات وحقيقة أن العلاجات الطبية التي تقدم للسجناء وللمعتقلين تفتقر إلى الكثير من الأسس المهنية وفيها انتهاك واضح لحقوق المريض؛ وماذا تفعل نقابة المحامين مع حقيقة أن شروط ظروف اللقاء بين المحامي والأسير، خاصة السياسي ، مخترقة داخل السجون تحت تغطية قانونية؛ لماذا تصمت منظمات حقوق الطفل الإسرائيلية، على التمييز ضد الأطفال -أبناء المعتقلين السياسيين – حيث يمنع من هم فوق سن الثامنة ، بموجب تعليمات مصلحة السجون من اللقاء المباشر مع أهاليهم السجناء ! مع العلم ان الدولة نفسها تعرف الطفل بأنه شخص دون سن 18 عاما!

يعاني الأسرى السياسيون الفلسطينيون في السجون الإسرائيلية من انتهاكات تمس حقوق الإنسان، ويعيشون ظروفا تقلل من كرامتهم الإنسانية، وحتى تقارير رسمية كالتقرير المذكور، تؤكد بذلك. ولا تقوم دولة إسرائيل بالعمل على تغيير الوضع، وتتعامل معه على انه شأن داخلي يخصها. بينما تصمت النقابات المهنية عن هذا الوضع ولا تثور ضده. من هنا واجبنا فان الأخلاقي والإنساني ، التصدي لهذه السياسات وفضحها وتجنيد الدعم الدولي ضدها.   وربما كان الطريق الى حماية الأسرى السياسيين هو من خلال المحكمة الدولية ، الأمر الذي يتطلب تعبئة مكثفة وحملات منظمة من منظمات حقوق الإنسان وأصحاب الضمائر والمثقفين النقديين والنشطاء الاجتماعيين والسياسيين.

نشر في موقع جدلية، يوم 14.9.11

l’avenir des mouvements de solidarité

 l’avenir des mouvements de solidarité : la Flottille de la Liberté, sans prendre la mer, a porté au blocus de Gaza un coup qui conduira à sa désagrégation      

 Ameer Makhoul, 5 juillet 2011

Menée à une époque de mondialisation de la terreur d’Etat, l’entreprise officielle et internationale de sabotage de la Flottille de la Liberté constitue un moment- clef dans l’histoire du mouvement populaire mondial et de la solidarité entre les peuples. Cette action met à jour  l’inquiétante étendue de la coopération et de la coordination que pratique un système répressif international engageant gouvernements, services de renseignements et unités opérationnelles de l’armée. Nous avons là affaire à un véritable cartel de la terreur officielle mis en place par les détenteurs du monopole de la répression- Etats et organisations internationales- dans le but d’étouffer les mouvements pacifiques de solidarité avec le peuple palestinien qui émergent un peu partout dans le monde afin de mettre fin au blocus de Gaza.

 Nul doute que ces Etats partagent avec Israël ce crime commis contre le peuple palestinien et ses droits ainsi que contre les personnes qui lui sont solidaires.      

 Mais en dépit de ces développements, une donnée essentielle émerge : alors même que se déployait sur les plans militaire, judiciaire et ouvertement terroriste l’opération de sabotage visant à empêcher les navires de prendre la mer, au début de juillet 2011, Gaza l’assiégée incontestablement  gagnait en liberté. C’est le sentiment qui prévaut parmi nous, nous les combattants de la liberté détenus dans les prisons israéliennes, le sentiment que, grâce à  Flottille et à la dynamique qu’elle a suscitée, la liberté est plus proche que jamais.

Ce qu’il faut retenir ici est l’influence et la force du mouvement populaire mondial de solidarité avec le peuple palestinien, en particulier le mouvement« Free Gaza » pour briser le blocus. C’est grâce à cette influence et à cette force toujours grandissantes qu’apparaît maintenant le visage véritable de ces Etats et régimes complices du terrorisme israélien. Que ces Etats et régimes soient désormais contraints de déployer au grand jour leur arsenal guerrier et répressif contre les mouvements solidaires du peuple palestinien est signe clair que le blocus de Gaza est plus fortement secoué que jamais depuis sa mise en place.

Nous devons noter que les parties- Etats et régimes, sans oublier le Secrétaire Général de l’ONU lui-même ! - qui ont exprimé leur hostilité à l’égard de laFlottille de la Liberté sont ceux-là mêmes qui ont condamné les mouvements de masse  des réfugiés lors de la commémoration de la Nakba, le 15 mai 2011, et de la Naksa, le 5 juin. Ces réfugiés qui manifestaient la volonté de retourner dans leur patrie – leur droit inaliénable et internationalement reconnu- ont été accusés par ces parties de provocation à l’égard d’Israël, ce régime fondé sur la conquête militaire, l’exode forcé et la purification ethnique ! Mais dans tout cela, ce qui apparaît nettement est l’aggravation, à un niveau jamais égalé auparavant, de la crise d’Israël, crise dont la lame de fond n’est autre que la question- qui ne cesse de prendre de l’ampleur au sein du mouvement populaire mondial- de la légitimité même d’Israël en tant que régime colonialiste et raciste.

Une évolution importante marque le présent élan de solidarité populaire mondiale avec le peuple palestinien et pour la consolidation du droit palestinien, c’est que désormais, de nombreux militants sont prêts à payer un prix très élevé pour leur engagement et à affronter les dangers que comporte l’affrontement avec Israël et ses complices parmi les Etats et régimes. Malgré ces dangers, cet élan populaire international ne cesse de s’étendre et de gagner en détermination, acculant Israël et lui arrachant chaque jour un lambeau de la légitimité dont il se pare.                         

Cette solidarité, digne de la plus haute estime, est  mouvement des peuples,  mouvements populaires de toutes les parties du monde qui considèrent que dans le combat inégal entre l’oppresseur et l’opprimé,  leur place est d'être, de façon active et concrète aux côtés de ce dernier, aux côtés des victimes de la conquête militaire, de la répression, des détentions de masse et du racisme. Ce que l’attaque israélienne  contre la Flottille nous donne à voir de façon plus flagrante que jamais est que les gouvernements complices n’hésitent pas à employer leur influence politique et diplomatique, leurs services de renseignements, leurs appareils judiciaires ainsi que leurs unités militaires spéciales afin d’accroître l’inégalité du rapport de force au profit d’Israël et au détriment des droits du peuple palestinien et des mouvements qui le soutiennent.     

Que ce système mondial de terreur officielle s’affiche ouvertement en assignant un rôle précis à chacune des forces, Etats et gouvernements, qui le composent signifie que dans cette vision, les peuples ne comptent plus et que seuls comptent les structures internationales dominantes d’intérêts et les pouvoirs en place.

  

L’Union Européenne s’est employée à discréditer la Flottille de la Liberté et à s’attaquer à sa légitimité mais il faut dire, et il n’y a rien d’étonnant à cela, que l’administration américaine l’avait précédée dans cette basse manoeuvre. Le pire, cependant devait venir de la  Grande-Bretagne qui a pris la décision politique d’arrêter  Cheikh Raed Salah, l’un des plus grands dirigeants du peuple palestinien et dirigeant du mouvement mondial contre le blocus de Gaza. La campagne de calomnies qui a accompagné son arrestation, qui n’est rien d’autre que reprise grossière de la propagande israélienne dirigée contre cet homme et ce qu’il représente, montre l’étendue de la compromission – voire de la soumission - de ces milieux au gouvernement israélien et au lobby sioniste

En arrêtant le Cheikh Raed Salah, la Grande Bretagne a offert à Israël la possibilité de pervertir et de détourner à son profit un des moyens d’action  de la société civile mondiale et, pour ce pays ci, le recours aux tribunaux britanniques pour poursuivre et arrêter les criminels de guerre israéliens, généraux et personnalités politiques. Pour rappel, quand, il y a quelques années, le Centre Palestinien des Droits de l’Homme, dans une action menée avec des parties solidaires britanniques, obtint de ces tribunaux un arrêt ordonnant l’arrestation du général Doron Almog pour sa responsabilité dans l’assassinat du martyr Salah Shehade et  de treize membres de  sa famille à Gaza, les autorités britanniques distillèrent l’information à l’ambassade israélienne et à Doron Among lui-même, ce qui permit à celui-ci de fuir le territoire britannique et d’échapper à la justice de ce pays. Ainsi, le recours à la justice qui était pour les victimes de l’occupation, du racisme et du colonialisme un lieu où leurs droits pouvaient être entendus est devenu pour les occupants et les criminels de guerre moyen de pousser encore plus loin l’oppression  de ces mêmes victimes et cela, en utilisant non seulement leurs lois mais aussi celles qui ont cours dans les pays dont les gouvernements sont  complices des crimes israéliens.          

La Grèce, qui est liée à Israël par un système de coopération militaire et sécuritaire en plein développement incluant des manœuvres conjointes, a engagé une opération militaire utilisant ses forces spéciales dont les commandos navals pour immobiliser la Flotte, y compris en recourant aux explosifs pour détruire les moteurs des navires. Dans le même temps, elle ne s’est pas privée d’actionner ses appareils judiciaires afin de  donner un semblant de légalité à son recours à la force militaire brute pour empêcher la Flottille de prendre la mer pour Gaza. A la gloire de cette force militaire hautement louée par Israël, le blocage des navires au port, le sabotage de leurs moteurs et l’opération d’arraisonnement en pleine mer suivie d’un retour forcé au port. Par ailleurs, Chypre a annoncé sa décision d’interdire aux navires de la Flottille de mouiller dans ses eaux territoriales alors que la Turquie a fait preuve d’une attitude moins qu’honorable. On sait que les explosions qui ont touché un des navires de la Flottille ont eu lieu dans ses eaux territoriales mais il y a pire que cela :elle a interdit au Mavi Marmara, ce symbole de la solidarité avec Gaza qui porte encore les traces de la sanglante attaque israélienne, de rejoindre  la Flottille de la Liberté.

  Encore une fois, nous constatons la pitoyable veulerie de la position officielle palestinienne, celle de

l’ Autorité Palestinienne et de l’ OLP lesquelles, face à ce crime commis par  Israël et de nombreux autres Etats, n’ont pas trouvé mieux que de se  dérober à leur rôle de partie essentielle dans le conflit avec Israël pour assumer celui de « partie tierce ». Il faut aussi noter  que durant ces évènements, la coopération sécuritaire de l’Autorité Palestinienne avec Israël ne s’est pas relâchée ni même été mise en question un seul instant.  

 Nous avouons que nous attendions plus de l’Egypte révolutionnaire. Cet Etat à vocation de puissance régionale avait la possibilité d’offrir, à la Flottille de la Liberté, accueil dans ses ports et protection lors de son départ vers Gaza, car son littoral  et ses eaux territoriales sont plus proches de Gaza que ne l’est cette dernière d’Israël. L’Egypte s’est abstenue d’offrir à la Flotte un tel soutien, car avec son régime actuel, elle accepte encore de subir ce siège mis en place autour d’elle et autour de la Palestine par les accords de Camp David). Nous devons reconnaître que l’Egypte révolutionnaire a ré-ouvert  le passage de Rafah, un pas extrêmement important mais nous pensons que quand on est capable d’ouvrir Rafah, on est également capable de protéger la Flottille de la Liberté. L’ouverture du passage de Rafah est chose extrêmement positive  mais elle ne met pas fin au blocus ni ne suffit à le briser. Nous devons aussi noter que l’Egypte, l’Autorité Palestinienne et la Jordanie poursuivent toujours leur coordination sécuritaire avec Israël et cela est extrêmement dangereux, car en fin de compte, ceux qui sont encerclés, ce sont le peuple palestinien, les peuples arabes et la souveraineté arabe, spécialement celle de l’Egypte.

  Tous ces évènements nous apprennent malheureusement que les révolutions arabes ont encore du mal à traduire leur élan sur le plan des responsabilités régionales. Que l’Union Européenne, la Grèce , la Grande Bretagne ou encore Chypre manifestent de façon aussi insolente et brutale leur hostilité à l’égard de la Flottille de la Liberté, à l’égard du mouvement contre le blocus imposé à notre peuple n’est que la conséquence de ce déficit au plan régional. Il est vital que les forces populaires et politiques, précisément celles de l’Egypte, prennent conscience de ce déficit.  

  Israël que nous connaissons bien, s’était préparé à perpétrer une boucherie contre les membres du mouvement de solidarité en lançant une campagnehaineuse appelant à verser leur sang, en répandant des mensonges éhontés sur eux et ce qu’ils sont, sur leurs intention et sur la nature des biens qu’ils transportaient. En dépit de la grossièreté de ces mensonges, mensonges dont sont conscients même leurs journalistes les plus connus, les médias aux ordres d’Israël ont continué à les diffuser comme s’ils étaient détenteurs d’un dossier de « preuves »- un dossier qui n’existe pas. Il est clair que  les peuples et les mouvements solidaires du peuple palestinien, très nombreux dans le monde, ne se soucient que très peu de l’impact des médias israéliens mais nous devons reconnaître qu’Israël a bien retenu le sens des signaux qu’elle a reçus après son attaque sanglante contre la Flottille de la Liberté en juin 2010 : désormais, elle redoublera d’actions criminelles. Et cette fois-ci, comme l’action de sabotage de la flottille a été essentiellement commise par des Européens, des Grecs, des Chypriotes, des Américains etc., elle  n’est que tentative de  blanchiment du crime qui, dans le cas où elle est couronnée de succès selon les critères de ceux qui l’ont perpétrée, ne manquera pas de se répéter à l’avenir.   

Pour résumer, nous énumèrerons quelques points qui méritent spécialement d’être soulignés.

Premièrement : le  dévoilement au grand jour de la nature de l’ordre mondial officiel lequel opère son passage du terrorisme pratiqué par un seul Etat à un terrorisme qui est le fait d’un système engageant plusieurs Etats dans une organisation et une coordination inédites. Nous pouvons dire que cet ordre mondial a désormais adopté le terrorisme –incluant, sans se limiter à cela,  l’usage de l’institution militaire - comme moyen de lutte contre les mouvements populaires de solidarité  qui agissent dans le cadre de la légalité internationale et des Droits de l’Homme.

Deuxièmement : l’importance cruciale de l’extension des mouvements de solidarité , importance dont la prise en compte doit se traduire, dans l’action militante palestinienne, par plus d’échanges et de coordination avec ces mouvements. Ceux-ci, en effet, constituent pour notre peuple et sa cause une véritable ligne de défense mondiale. Dans ce contexte, une campagne mondiale s’appuyant sur les lois et conventions internationales pertinentes doit se faire afin  d’assurer la protection de ces mouvements car leur combat vise   la promotion des Droits de l’Homme et les Droits des Peuples.

Troisièmement : la nécessité d’œuvrer en vue de redonner à la cause palestinienne la place qui lui revient  dans les révolutions arabes et, en particulier, en Egypte. Dans ce contexte, il faut  agir en vue de promouvoir des mécanismes permettant à l’opinion arabe d’être plus réactive et dans le même temps plus présente en tant que force face aux évènements mondiaux.  

Quatrièmement : l’exigence que cesse de façon définitive la coordination sécuritaire de l’Egypte, de la Jordanie et de l’Autorité Palestinienne avec Israël, exigence qui va doit s’accompagner d’une  pression sur le régime égyptien afin qu’il se libère des accords de Camp David, ces accords qui ont gommé la dimension arabe de l’Egypte et exclu celle-ci de la confrontation avec Israël.

Cinquièmement : la préparation de la prochaine Flotte de  la Liberté, préparation qui doit bénéficier des enseignements tirés l’expérience de la dernière Flotte,  parmi lesquels la nécessité de démanteler le cordon sécuritaire que s’est donné Israël grâce aux Etats hostiles mentionnés plus haut.

Nous avons dans ces évènement des leçons précieuses mais la grande vérité qui émerge est que la Flottille de la Liberté est arrivée à Gaza sans même quitter les quais et que Gaza, comme toute la Palestine, a trouvé son  chemin vers le cœur des peuples du monde, Là est le meilleur fruit de la lutte de notre peuple et de ses amis dans le monde. 

                                                                                                                                     

Traduit par-  Najib Aloui